بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَ ٱلضُّحَىٰ

به نام خداوند بخشنده بخشايشگر.؛ سوگند به روز در آن هنگام كه نور خورشيد گسترده مى‌شود.

وَ ٱلَّيۡلِ إِذَا سَجَىٰ

و سوگند به شب هنگام كه سكونت و آرامش مى‌بخشد.

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَ مَا قَلَىٰ

كه پروردگارت نور وحى را از تو قطع نكرده و تو را مورد خشم قرار نداده است.

وَ لَلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ لَّكَ مِنَ ٱلۡأُولَىٰ

و مسلما آخرت براى تو از دنيا بهتر است.

وَ لَسَوۡفَ يُعۡطِيكَ رَبُّكَ فَتَرۡضَىٰٓ

و پروردگارت به زودى عطايى مى‌كند كه راضى شوى.

أَلَمۡ يَجِدۡكَ يَتِيمٗا فَ‍َٔاوَىٰ

آيا نبود كه تو را يتيم يافت و سپس پنا داده؟.

وَ وَجَدَكَ ضَآلّٗا فَهَدَىٰ

و آيا نبود كه راه به جايى نمى‌بردى قدم به قدم هدايتت كرد؟.

وَ وَجَدَكَ عَآئِلٗا فَأَغۡنَىٰ

و تهى دستت يافت پس بى‌نيازت نمود.

فَأَمَّا ٱلۡيَتِيمَ فَلَا تَقۡهَرۡ

حال كه چنين است پس هيچ يتيمى را از روى قهر خوار مشمار.

وَ أَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنۡهَرۡ

و هيچ سائلى را مرنجان.

وَ أَمَّا بِنِعۡمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثۡ

و نعمت پروردگارت را با رفتار و گفتارت بازگو كن.

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ أَلَمۡ نَشۡرَحۡ لَكَ صَدۡرَكَ

به نام خداى رحمان و رحيم.؛ آيا ما سينه تو را گشاده نساختيم؟.

وَ وَضَعۡنَا عَنكَ وِزۡرَكَ

و بار سنگين را از تو برنداشتيم؟.

ٱلَّذِيٓ أَنقَضَ ظَهۡرَكَ

همان بارى كه پشتت را مى‌شكست.

وَ رَفَعۡنَا لَكَ ذِكۡرَكَ

و نامت را بلند آوازه كرديم.

فَإِنَّ مَعَ ٱلۡعُسۡرِ يُسۡرًا

از اين به بعد هم دل خوشدار كه بعد از هر دشوارى گشايشى است.

إِنَّ مَعَ ٱلۡعُسۡرِ يُسۡرٗا

بلكه با هر دشوارى دو گشايش است.

فَإِذَا فَرَغۡتَ فَٱنصَبۡ

پس هر گاه از كار روزانه‌ات فراغت يافتى به نماز و شكرانه پروردگارت بايست.

وَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَٱرۡغَب

و به سوى پروردگارت تمايل كن.